Są zamknięte przed światem między granitowymi wzgórzami, starszymi niż dwieście milionów lat. Stoisz na lodzie i wydaje się, że przestrzeń wstrzymała oddech: wiatr ślizga się po szczytach, lód trzeszczy, a cisza wokół jest taka, jakby góry obserwowały każdy twój krok.
Jeziora Sybińskie w rejonie Ułańskim we Wschodnim Kazachstanie to unikalna kaskada pięciu zbiorników wodnych: Sadyrkol, Tortkara, Szalkar, Korżynkol i Karakoł. Zimą łączą się one w jedno naturalne lodowisko, stając się jednym z najbardziej efektownych i największych w całym kraju.
Geologiczna izolacja nadaje jeziorom szczególny charakter. Masywy skalne chronią powierzchnię przed silnymi wiatrami, dzięki czemu lód zamarza równomiernie, bez spiętrzeń, tworząc gigantyczne lustro. Największe z pięciu jezior – Szalkar – rozciąga się na niemal trzy kilometry, dając poczucie nieskończonej przestrzeni do jazdy na łyżwach.
Lód na Sybinach jest przejrzysty i niezwykły. Dzięki czystości wody oraz brakowi mułu, przybiera on głęboki, ciemnoniebieski lub niemal czarny odcień. Przez taflę o grubości 70–90 centymetrów można dostrzec zamarznięte algi i kamienie, a na głębokości do 38 metrów lód zamienia się w przerażającą, a zarazem fascynującą „otchłań”. Białe nitki pęknięć i zastygłe pęcherzyki tlenu tworzą efekt trójwymiarowego płótna, nadając lodowej tafli żywy, niemal mistyczny charakter.
Cechą szczególną Jezior Sybińskich jest ich „głos”. Gwałtowne zmiany temperatury oraz ciśnienie napierające na granitowe brzegi sprawiają, że lód pęka. Dźwięki te, przypominające grzmoty lub wystrzały, niosą się echem po dolinach, podkreślając potęgę natury. Jednocześnie grubość lodu jest całkowicie bezpieczna dla pieszych wędrówek, jazdy na łyżwach, a nawet dla samochodów.
To idealne miejsce dla tych, którzy chcą poczuć surowe piękno Ałtaju, przejść się po granitowych „nieckach” i stanąć twarzą w twarz z zimową magią, której nie sposób doświadczyć nigdzie indziej.
Fot. Fot. https://www.facebook.com/share/1CPEuvUss6/?mibextid=wwXIfr
Fot. Ustinka.kz
Dodaj komentarz