Czy film o programie, który poniósł sromotną klęskę może osiągnąć sukces? 8 października premierę miał najnowszy projekt Lance’a Oppenheima pt. „Primetime”.
Młody amerykański reżyser, który do tej pory słynął przede wszystkim z filmów dokumentalnych, tym razem postanowił zadebiutować filmem fabularnym. Zainspirowany programem rozrywkowym z 2004 roku „To Catch a Predator”, stworzył thriller psychologiczny, którym wzbudził duże zainteresowanie na długo przed premierą.
Najmocniejszą częścią filmu jest montaż. To on buduje klimat rodem z początków lat 2000. Wyraźna ziarnistość obrazu przywołuje wspomnienia filmów oglądanych na telewizorach kineskopowych. Montaż przypominający urywkami programy z motywem „ukrytej kamery” przybliża nas do wcześniej wspomnianego „To Catch a Predator”. Oba zabiegi montażowe świetnie dopełniają i podkreślają fabułę filmu.
Ścieżka dźwiękowa w wykonaniu Ariego Balouziana na myśl przywiodła mi teatralny dreszczowiec, co idealnie dopełnia wzrok Chrisa Hansena, granego przez Pattinsona. Co chwilę zdaje się on być na skraju załamania nerwowego. Coś w tej muzyce było dla mnie w pewien sposób niepokojącego i przyciągającego. Na pewno spełniła swoją rolę w budowaniu napięcia.
Idąc na film, zakładałam, że moją uwagę najbardziej przykuje gra Pattinsona. To wcześniejsze spekulacje na temat jego nominacji do Oscara za rolę w „Primetime” najbardziej przyciągnęły mnie do seansu. Chociaż uważam go za dobrego i wartego docenienia aktora, najbardziej zaskoczył mnie nieznany mi wcześniej Skyler Gisondo. Cały seans przeżyłam, odczuwając niemal każdą emocję, którą grał. Przez chwilę miałam wręcz wątpliwości, kto gra w tym filmie rolę pierwszoplanową.
„Primetime” jest zdecydowanie wart obejrzenia. To piękna zapowiedź nadchodzącej fali filmów wyreżyserowanych przez pokolenie Z, które może zrewolucjonizować kino. Myślę, że może być to też początek wielkiej kariery Oppenheima. Kto wie? Może zostanie w branży filmów fabularnych i zachwyci nas większą dawką niepowtarzalnej gry klimatem.
Dodaj komentarz